|
.
آسمان كه چشمه مي شود
روي تنم پر
دستهايت را كه
آبستن
آينه
گنجشكهاي ديوانه ات ارديبهشت را
مي سوزند
سبزها كه مي شود
پاشيده
روي پيشاني ات
لبم
برگ پرنده تر مي افتد
مي چرخد
مردن هاي صبح را
در
تن ماه
رقصيديم
تا بنفشه هاي خميده در صورت باد
تا آفتاب ساقه ها
بر
پلكان ابر
بر سپيدي ام رنگهايت را بريزان
با خطهاي بي قرار
كه اشباح را از دالان بوسه ها
از مرز باد مي برد تا خواب
خيس از دهان دريا
دور
دير
تا
پيراهنم را بياوري
فرشته اي لب هاي مرا
بر چهره هاي خدا تمام كرده است
|
