|
قادري با من بخواني؟
براي تو که مي خندي
گل ها قصه مي خوانند.
اقاقياي پير
بي خبر از نسيم
به من مي خندد.
جداره ي نازک رگ ها
از سرعت خونابه ي چشم دلگير است.
بيداري را نخوان!
در رؤيا از فراواني عشق سخن مي رود
قادري با من بخواني؟
از روزنه نگاه کن!
تازيانه هاي تاريکي را خواهي شمرد
نورها نه از تاريکي
که از قبرها مي آيند
ميهمانشان
پاي لرزان ماست
در فاصله اي از افق.
مرا به خويش مگردان
آن دورها
نام مرا هنوز مي خوانند.
در چهار سوي جهان
چهار ستون بردباري ساخته ام
عقربه هاي زمان را نگاه دار!
از اين ستون به آن ستون
فرجي نيست
راه گشاي
ستون آخر است
به دايره اي باز نگر
که از آن آغازيدي!
فريادها را مي شنوي؟
براي رسيدن هياهو بر پاست
جايت را در صف استوار کن
با بازوهاي من نايست
من
زانوانم را از درخت امانت گرفته ام
ماهيان سياهرنگ عمق ها
شبانه به سطح مي آيند
اگر به رودخانه رسيدي
سلام من برسان
سنگريزه هايش را مي شناسم.
فريده 2004-09-09
|
