|
سه شنبه ،
بيست و ششم بهمن
گم شده بودم
در پيچ سرخ
سفر
در بهت خيس
فاصله
و در برگ هاي
زرد تقويم
که زير چتر
قدم هايشان
سر مي رفت
و مي ريخت
مي ريخت
مي ريخت
برف نمي آمد
باران نمي
باريد
هوا سرد نبود
رفتنشان را
شهر به انکار نشسته بود
تنها تقويم
مي دانست
طعم نبودنشان
در گلوي من
چه اندازه
شور است .
سه شنبه / بيست و ششم بهمن
هشتاد و سه
ميلاد
بهانه ي
آرامشمان
عطرسبز نگاه
تو بود
که از حجم
سرخ تبعيد
سر مي رفت
دريا را
توانِ رو
گرداندن از نور نيست
و تو عشق را
سزاوارتريني
اين همه عطر
اين همه نور
اين همه
زندگي . . .
در هواي تو
دريا طوفاني نمي شود .
زمستان هشتاد و سه
من
نور مي شوم
دستم را اگر
نگرفته بودي
چگونه مي
آموختم
در غيبت
خورشيد هم
مي شود خنديد
؟!
صدايت که
ببارد
يک قطره ماه
هم
در کاسه ي
آبم بيفتد
کافي ست ؛
من نور مي
شوم
ماندانا زنديان
زمستان هشتاد و سه
|
