محمدعلي شکيبايي

چند شعر از

١

تابوت­ام را

در روستاهاي شب­زده مي­جويم

و قلب­ام را

در ويرانه­هاي سبز.

٢

بر آفاق لم داده­اي

و اندوهِ سبز

در دستات مچاله مي­شود

گربه­هاي همسايه

با شکم­هاي سير

بر بامِ خانه­ات چه مي­کنند؟

٣

با سيب­هاي کال

تا قصرِ واژه­هاي طلايي سفر مي­کني

خوابت را کسي باور نمي­کند

در کوچه­هاي گذشته قدم مي­گذاري

باران مي­بارد

جواني­ات را به خانه دعوت مي­کني.

٤

سنگ را مي­شکافم

خونِ سنگ

سنگ را زيبا مي­کند.

٥

از زلالِ بوسه­هات مي­فهمم

آسمان کجا

ستاره­هايش را خاک مي­کند.

٦

بخاطر باران هم که شده مي­مانم

مي­دانم که صدات

هميشه صداست

و هميشه براي من صدات

چتر مي­شود اين­جا.

٧

اي سنگ­هاي ديوانه

ديوانه سنگ­هاي سنگين

از برج­هاي تماشا

حالا چه وقتِ افتادن است، اين­جا

اين پايين.

پايينِ اين­جا

ما شکسته­ايم

شکسته­بال و سبُک.

حالا چه وقتِ افتادن است، اين­جا

اين پايين.

اي سنگ­هاي جسور

با بازوانِ چاق وُ

بال­هاي مخروطي

و خال­هاي دُرُشت وُ آفتابي.

حالا چه وقتِ ديوانگي­ست

سنگ­بودن

سنگ­شدن

شدنِ سنگ

فرزانگي مي­خواهد

ما با بال­هاي شکسته

                        حتا

                           سنگ مي­شويم.

٨

                                             به يداله رؤيايي

«ستيز با حکومتِ عادت»

از تو برمي­خيزد.

از تو برمي­خيزد سنگ

سنگ که دهان باز مي­کند

از تو برمي­خيزد.

با سنگ بر سنگ مي­نويسي

از سنگ بر سنگ مي­نويسي

پايانِ نقطه آغاز مي­شود

پايانِ آغازِ نقطه  سنگ مي­شود.

اضلاعِ سنگ

از تو برمي­خيزد

سنگ که دهان باز مي­کند

پايانِ آغازِ نقطه

آغاز مي­شود.

                                       بُن (آلمان)

©2005 Ravaq.com. All rights reserved