اکبر ايل بيگي

     ایران

تنها برای سرودن نیست

اگر برای خال روی چانه ات

خرد و خراب می شوم

صدا می زنم تو را

در خواب و بیداری .

تو چون نسیم

وقتی که باز می کنم پنجره را

پر می کنی مرا

از عطر صبحگاه .

تنها برای سرودن نیست

اگر بسان قلم

سیاه می گریم .

مادر

چشم به راه می خوابم

می خوابم و فکر می کنم

او می آید

و چراغ را روشن می کند .

حالا او زیر سنگ خوابیده است

و من هنوز

چشم به راه می خوابم .

تنگ پيراهن توام

يادت هست

آن روز که پيراهنت را خيس کردم

چه تند مي دويدي در باغ

تا خشک شود

مي شنوي هنوز

هاي و هوي پا و برگ ها را .

و بعد که باران آمد

و پيراهنت خيستر شد

چقدر خنديديم

يادت هست چقدر

و چگونه آغوش گشوديم از براي هم .

و يادت هست

چگونه غنچه هايت را مي بوييدم

يا حرف هاي تازه ات را

يا جاي ديگري که دهانم در تنت مي يافت

و يادم هست

چگونه سبز مي شديم و چقدر

جاودانه مي نمود عشق .

ديروز تو را ديدم

ديروز تو را ديدم
شانه به شانه قدم مى زدى
با زنى در خيابان وان گوگ
زير باران، نرسيده به برج مارتينى .

بيست سال گذشته بود
- از آخرين ديدار -
و تو هنوز بيست ساله بودى
و پيراهن تنت نيز
همان بود که به يادگار دارم .

صدا زدم: محمد، محمد!
جواب ندادى
نزديک که شدم، خنديدى
گفتم: محمد!
گفتى: محمد؟
و زن گفت: ديوانه است
پيامبرش را صدا مى کند .

ترس

هر شب

تو با دو کاسه ي چيني مي آيي

و فکرهايم را قسمت مي کني

و ترس آغاز مي شود

و ترس من که کاسه نشکند آغاز مي شود.

آه نگاه کن

شب دوباره نزديک است.