غلامرضا محمودی

آینه ی عمر

وقتی سپیده دم

                      کم کم

آستینش را بالا می زند

و نارنج دیگری

از گریبان شب بر میدارد

و به هوا پرت می کند،

ماه نقره یی

مثل نخستین سکه

در جیب های کودکی ام گم میشود

و آینه

با نگاه معنی داری می گوید

                                            : شناختمتـ

                                   ـ چقدر پیر شده ای!