ملیحه تیره گل

پیغام

باید با توهم  صمیمی باشم

تویی که حالا

مبهم و نامعلوم

در میان جماعت شهر پراکنده­ای

و قرار است (قراری بین من و من)

که صدای آوازت           «زلف آشفته»ی حافظ را در سرم بیدار کند

باید بدانی که نمی­دانم تا چند خط از آن غزل را می­توانم با تو دنبال کنم

باید از ابتدا تا انتهای خطی­ی غزل              با غزل صمیمی باشم

و گرنه زخم کهنه سر باز می­کند

تو را با خون مانده نقطه چین می­کند

و مرا به شعرهای هندی می­برد در سَبک زندگی

       در چهار شماره 

1

به در آمد           با نور        با صدا      با شیر

راه             بی او می­رفت        

حرف          بی­ او می­گفت

صفحه از عقربه پنهان بود

تا حرف              درآمد که: «تویی!»             

که منم؟

2

که منم!

راه             راهی­ی دکان گُل­فروشی شد

صفحه و عقربه با آن بود             چه تنبل چه سمج

و «منم»  در آن بود            با سرعت نور

انگار ...                  تا هنوزی ابدی

3

شیر             

«خوردن» را داده بود از فعل

 و «دادن» را گرفته بود از دل

و نور          هنوز بر هنوز            کِش می­آمد

4

راه              راه نمی­رود  حالا

عقربه­ها                راه می­روند حالا         نه تنبل نه سمج

نور وُ صدا              هی  به هم می­خورند   

شکل شکستن          می­آید            دور می­زند       برمی­گردد        می­خورد به خُرده­های هنوز

همین.            

هنوزی کوتاه          میان ِ دو نقطه­ی کور

©2005 Ravaq.com. All rights reserved