|
هزاره ي سوم و حجم خاکستري جغرافياي
جهان
شب مي خوابم
با جغرافياي جهان در دستي
و تصوير شهربانو در دستي ديگر
و صبح که بر مي خيزم
جغرافياي جهان را در دستي دارم
و تصوير شهربانو را در دستي ديگر،
و پير شده ام.
چاي مي نوشم،
جُرعه، جُرعه ي صبح را
در خط نيلوفري عشق
و تلخ
قدم بر سنگفرش خيابان مي گذارم
و بر افسرده ترين رنگهاي جهان،
برگهاي پاييزي.
کوچه ها را مي گردم،
راهي به راهي و
کوچه اي به کوچه اي ديگر.
گاه مي روم
و
گاه مي مانم
گاه خاموشم
و
گاه مي خوانم
با صد هزار بُلبُل دِلِ تنهايي:
که "اي غايب از نظر که شدي همنشين
دل"1
بال خسته مي کنم
در حريم افسردگي
چار فصل جغرافياي جهان.
در انتهاي کوچه اي مي ايستم و
شهربانو را
با سر اندازي کُهنه و سياه
و از سايه سار کِرَتي پُر خار،
از مُلک دل
به مُلک ديده مي کشانم:
زيباترينِ دلداده گان جهاني!
مي خوانم،
با بلبلان مست
دل داده بر حرير هزاران خار.
سر بر دامنش مي گذارم،
لحظه اي،
تا که بياسايم
و بر که مي خيزم
شهربانو دوباره خرامان
ره به مُلک دل کشانده است.
خسته ام اما
نوميد نيستم
که اميد را
ترانه اي کرده ام
خوراک دل
و مي خوانم،
با صد هزار بلبل دل شيدايي:
" چه خوش باشد دلِ اميدواري
که اميد دل و جانش تو باشي"2.
گوتسوندا_ اوپسالا(سويد) 1999
1_ کِرَت: درختي پُر خار که در نواحي جنوب مي رويد. اکاسيا؟ مي
گويند نام کراچي از اين درخت آمده است. در بوشهر به آن بابُل مي گويند.
1_ حافظ : اي هُد هُد صبا بسبا مي
فرستمت بنگر که از کجا بکجا مي فرستمت
حيفست طايري چو تو در خاکدان
غم ز اينجا بآشيان وفا مي فرستمت
.......
ايغايب از نظر که شدي همنشين
دل ميگويمت دعا و ثنا مي فرستمت
........
2_ فخرالدين عراقي: خوشا دردي! که درمانش
توباشي خوشا راهي! که پايانش تو باشي
خوشا چشمي! که رخسار تو
بيند خوشا ملکي! که سلطانش تو باشي
...............
چه خوش باشد دل
اميدواري که اميد دل و جانش تو باشي!
............
|
