ازدرد که بوسه می زنم گريه می بارم!

 

عبور می کند ازمن     در حال

و جای چشم های تو خالی ست     بود

ای سپرده های غصه های جهان را به من يکجا

مثل درد از اندام جنگلی بلوط که می گذرم

و اين که سر به زير ترند     کوه های به گرم سير        حرفی ست

و اين که سرد ترند يخچال های دائم دنا از سرد خانه های سيب

و باغ های پايين دست خوب می فهمند اين را

که خوش چيزی ست يار

و گر مای پای زن     در تاکسی     در مسير انقلاب      فشارم مي داد

 

جای چشم های تو خالی ست

تا جهان را به شعر بکشيم و      درد       را ...

که...           به...                               لب هايت چه گواراست

                                                     وقت بوسه بر قنداق تفنگ

                                                     پيچش اژدهاست به دور تگرگ

               وقتی که ريخته می شود سمفونی از آب           و درد

و درد       که از کمرت       از سياتيک   تاک      تيک

                                                         - بمب ساعتی ست ـ

بمب !  

و گوش هايت دوست ندارند برسند به بعضی نام

که اشک آورند عجيب و         رفتنی            زود هم

و مثل علف به گرم سيرند

که زود می آيند و        با چمدان بسته پشت درند      بعد زود

و سم کوبی پا زنان را به ياد نمی آورند        به چرای دم صبح حتا

 

عبور می کنی از من

تا جهانی به غصه هام دست دراز کند

و من به گرمای پای زن       در سرد خانه های سيب .

فرودين ۱۳۸۳

کهگلويه و بوير احمد - روستای کوخ دان