ر رخشاني
“آيا هنوز بخاطر داري بهاران زودرس را ؟”
ر. رخشا ني
آيا هنوز
بخاطر داري
بهاران زودرس را ؟
جوان
ايستاده بوديم
مفتون.
مي گفتيم:
" بنگر
نگاه كن
همين جا،
كه چگونه بي نياز،
شاد و سرمست
مي پريم"
از گلبرگها
تا ژرفاي ريشه ها را
بي هيج دغدغه
سير مي كرديم.
در شادي و سرگشته گي
صداي
گل سرخ را
مي شنيديم.
از عابران گمشده
نمي خواستيم
كه در شكاف صدا
سلوك متناقض
قطع و وصلي همزمان را
بجويند.
كودكان
با صورت هاي سوخته
چون مجسمه هاي گلي
كنار ديوارهاي نوبت
روياهاشان،
قضاوت ارزشي
نمي شد.
مي نوشتيم و مي سروديم،
مي گفتيم و سكوت مي كرديم.
در ملاء عام
تمامي معشوقه ها
تظاهر مي كردند
كه ترا نديده اند
يا نمي شناسند.
اندام هاي زيبايشان
در ذهن خالكوبي مي شد،
و به شيوه هاي گوناگون
نسيان ياد هر يك
مي انديشيدي.
زن ها
تنش تصاوير خود را
در آينه
تجديد مي كردند.
فنجان ها
بي هيچ صدايي
در يكديگر
فرو مي رفتند.
نارسيس
انعكاس
جسد مرده ي خود را بر آب
مي ديد.
علائم
به ما نمي رسيدند
تغييرمان نمي دادند.
خدايان
به اين سرعت
نيمه نيمه مان
نمي كردند،
نمي دانستند
كه كمال
بزرگترين خطاها بود.
همه چيز
وسوسه انگيز مي نمود،
نوسان مي كرد
بالا و پايين مي شد،
به ياد مي آمد
فراموش مي شد
مي رسيد و مي رفت
قبول و رد مي شد ،
و در دايره ي بي پايان
شور و شادي ،
ديگر بار و ديگر بار
هستي
شكل مي گرفت.
اما اكنون
جلوه هايي
از آرزوهاي بر باد رفته
پس از هزار سال
سرگرداني در كائنات،
يا در لحظات
از هم پاشيده ي بحران،
شتاب زده
تنها
در خسوف
پديدار مي شوند.
در فاصله ي
فصل ها تا آتيه اي نامعلوم
مي لرزند
و تصاوير
خاطره انگيزشان
در فروپاشي بي پايان
سوسوي ستاره گاني مرده
محو مي شوند.
آيا هنوز
بخاطر داري
بهاران زودرس را ؟
“گاهسنج”
زمانه
در درون گاهسنج
فرياد مي كشد.
سرايداري كودن
با سه شوربختي:
كوري،
كچلي،
و همسري با زيباترين زن دنيا
در سراي خانه
لاف مي زند،
قمپز مي دهد،
صداي فرياد را
نمي شنود.
در سراچه،
درخت خودكامگي
با شاخه هاي بيمار و پيچ در پيچ
از ريشه هاي بي عدالتي
تغذيه مي كند.
در حوضخانه،
ماري خوش خط و خال
بدن برهنه ي مجسمه ي زني زيبا را
آنچنان
هوس انگيز مي فشرد
كه آب از دهانش
فواره مي زند.
در سايه ي ستون هاي ايوان
ويرانه هاي باستاني
تكرار مي شوند
دردي كهنه،
به مرتبه ي بالاي هنر
ارتقا مي يابد.
تنه ي درخت را
پيچك هاي حرص و حسد
به نحوي كامل
مي پوشانند.
ميوه هاي خودكشي
و ديگر كشي،
در لابلاي
نيمي از شاخه ها
برق ميزنند
و ديگر شاخه هاي
خشك و پير درخت
فقط
تعبير خوابي كابوس وارند.
هيهات،
كه در قلمستان هاي دور و نزديك
نورسته گان،
با حسرت و ولع
اين درخت را
تقديس مي كنند!
بر آن
دخيل مي بندند!
و تو
در سكوتي كه
همهمه ي افكارت
راه خواب را بسته ا ند
تنها
به گاهسنج شني
مي نگري.