اکبر ایل بیگی  

  عکس

این منم

ایستاده پشت سر زنم

پشت سایه ی عکاس که افتاده است روی زن و سرم .

عصر بهار بود

ما قدم می زدیم در پارک

یکباره زنم که باد دامنش را بالا و پایین می برد

هوس عکس کرد .

حالا عکاس کو

و باد و دامن و

هوس زنم .

اسم این شعر اسم توست

بالاخره، می گویم، ابری دوپا می گردم، تا بگریم بر خاک، دریا

جای دو چشم عشق بر کاغذ، بالاخره می نویسم، با زبان آب

دوستت می دارم، ببین، این واژه ها هنوز، آبی به اسم توست .

می بینم، می گوید، چگونه بیخود، سیاه می باری، شرشر .

قوقلی قوقو

اینجا، می گویند، ما هستیم، چون مشعلی روشن، یا ساغری

که از روشنی پر است، و چون خروس، بر بام شب می خوانیم

قوقوقو، قوقلی قوقو، قوقوقو، قوقلی قوقو، به جستجوی روز .

اما، می گوید، شما نمی دانید و، هی کیرتان را چاق می کنید*.

*سطر آخر از ساقی قهرمان

خسته از صدا


نگاه کن، پشت پنجره، کسي خم گشته است، و به درزها مي نگرد


به درز سنگفرش ها، که زير سايه اش، سبزه هايي را پناه داده است


مي بيني، در کوچه سنگ ها نيز، خسته از سکوت، دهان گشوده اند .


ساکت باش، مي گويد، مردم کنار پنجره خوابيده است، خسته از صدا .

دوستم بدار

چون کوير، مي گويد، آواي هيچ درختي در من نيست، تنها

به گاهي که دوستم مي داري، رها، زيبا، جنگل مي شوم .

بي عشق در جهان، مي گويم، هيچ چيز تازه نيست، حالا بيا

نزديک، نزديکتر، چون پوست روي پوست، تا گم شوم در تو .

 1_

 


اين زن من است، که سر بر شانه ام گذاشته است
و فکر مي کند، يا خيره گشته است به چيزي که شکل فکر است
من پستانش را مي فشارم، او هنوز خيره است
محکمتر مي فشارم، و او هنوز خيره است
بعد با هراس نگاهش مي کنم، او هنوز خيره است .


از خواب که مي پرم، او سر بر شانه ام گذاشته است
و فکر مي کند .

2_

زنم که مى گريد، من به کنارش مى روم
آرام که نهراسد، و جيغ نکشد دوباره از وحشت
از من، از پناهندگان، از اژدهاى سياه
زنى که شکل پرنده است، شکل زن خدا ست .

به کنارش که مى رسم، او را بلند مى کنم
با مهربانى، با لبخند، چون روزهايى که مجنون بودم
و رها مى کنم، از پنجره، در آسمان عشق  .

 1-

از عطش زندگي ست، يا هراس از مرگ، که اينگونه بي تاب

چون تاک، چون پيچک، پيچيده ايم به هم، در پس پرده ها .

حالا بيا، مي گويد، از اين خيال شرنگ بگذريم، و عريانتر

دلبري کنيم با مرگ، با زندگي، با هم، در زير چتر شعر .

2-

دور از تو، مي گويد، ايستاده ام کنار شب ، کنار لک لکي که در آسمان

پا دراز کرده است، تا بنشيند، در شبي که مهتاب، مهمان آشيانه اوست .

اينجا، مي گويم، نزديکترم به خود، زيباتر، عزيزترم، عاشق ترم به تن

به تو که چون افرا، سايه انداخته اي آنجا، بر جاي خالي من، بر خاک .

  صبا تهراني